از شعر نيمايی تا بهارستان-۶۸

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

انسان ،

 

دلي به رقت گلبرگ ،

 

جاني به بيكرانگي آسمان پاك دارد ،

 

آن ها كه زندگاني دنيا را ،

 

جز سفره اي گشاده نمي دانند ،

 

از نام پر ز شوكت انسان ،

 

باري ، به استعاره فقط سهم مي برند .

 

 

محمد جواد محبت

/ 1 نظر / 5 بازدید
M.Azhdari

»صدای زندگی درمن نمی تواندبه گوش زندگی درتوبرسد؛بااین حال بیاگفت وگوکنیم تااحساس تنهایی نکنیم« دوست عزیزوبلاگ زیبایی داری ومطالب خواندنی هم آن راتکمیل کرده.امیدوارم موفق باشی.اگروقت کردی ازسایت من دیدن کن.من درصدد هستم لیستی ازبهترین وبلاگ هارادرسایتم با لوگوی وبلاگ شماقرار بدهم اگرافتخارهمکاری رامی دهیدبامن تماس بگیرید.درضمن اگه حال کردی نظرت رودردفترچه بازدیدکننده ها ثبت کن.