از شعر نيمايی تا بهارستان-۶۹

 <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

آب و آيينه بود و قرآن بود ،

روشني بخش لحظه ي بدرود ،

مرد ، بوي حماسه را مي داد   ،

بوي صبح و سپيده ، بوي سرود .

 

محمد رضا عبدالملكيان

/ 0 نظر / 3 بازدید