عاشقانه-4

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

راهي ست راه عشق كـه هيچش كناره نيست

 

آن جـا جـز آنكه جـان بسپارند چاره نيست

 

 

در ازل پـرتـو حـسنت ز تجلي دم زد

 

عشق پيدا شد و آتش بـه همه عالم زد

 

 

مـن همان دم كه وضو ساختم از چشمه عشق

 

چـار تكبير زدم يكسره بـر هـر چه كه هست

 

 

حافظ

 

/ 1 نظر / 5 بازدید
صادق

سلام مهندس جان. شعر عاشقانه ای از سعدی: شب عاشقان بيدل چه شبی دراز باشد/ تو بيا کز اول شب در صبح باز باشد/عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت/ به کجا رود کبوتر که اسير باز باشد؟/ ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رويت/ که محب صادق آنست که پاکباز باشد/ به کرشمه عنايت نگهی به سوی ما کن/ که دعای دردمندان ز سر نياز باشد/ سخنی که نيست طاقت که ز خويشتن بپوشم/ به کدام دوست گويم که محل راز باشد؟/ چه نماز باشد آن را که تو در خيال باشی؟/ تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد/ نه چنين حساب کردم چو تو دوست می گرفتم/ که ثنا و حمد گوييم و جفا و ناز باشد/ دگرش چو باز بيني، غم دل مگوی سعدی/ که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد/ قدمی که بر گرفتی به وفا و عهد ياران/ اگر از بلا بترسی، قدم مجاز باشد