آقاى پاچينو!


در اين كه ميان آل پاچينو و رابرت دنيرو كدام يك بزرگترين بازيگر مرد معاصر تاريخ سينماست بحث هاى فراوانى وجود دارد اما آنچه مسلم است گزيده كارى و پيش گرفتن روشى متفاوت توسط پاچينوست. اگر دنيرو از نيمه هاى دهه نود سعى فراوانى كرد تا چهره اى محبوب باشد و با بازى در كمدى هاى گيشه اى، خود را تا سطح يك بازيگر پركار پايين كشيد، پاچينو كم كارى هميشگى اش را كه معمولاً سالى يك فيلم را دارد، ادامه داد و ثابت كرد كه حتى در بدترين انتخاب هايش چون «تالار شهر» هم يك نفره مى تواند فيلم را سرپا نگاه دارد. ضمن اينكه اين هوشمندى را هم دارد تا در جايى كه مى داند چندان موفق نيست، خيلى حضور نداشته باشد. كناره گيرى از كارگردانى پس از فيلم نه چندان موفق در جست و جوى ريچارد نشان
از همين مسأله دارد.
ستاره مهم ترين فيلم هاى سه دهه اخير در دوشنبه پيش رو، شصت و پنج سالگى اش را جشن مى گيرد. بازيگرى كه شرح حال نويسان آمريكايى و حتى بخش گسترده اى از بدنه سينما، او را افسانه بازيگرى يا يك اسطوره مى دانند. آخرين فيلمش تاجر ونيزى سال گذشته در جشنواره هاى سينمايى حضور پررنگى داشت و پس از آن، او براى بازى در دو فيلم قرارداد بست كه هردو، تا پاييز امسال روى پرده مى روند. ..


208314.jpg