گـر چـه افتاد ز زلفـش گـرهـي در كـارم

 

همچنان چشـم گشـاد از كرمـش مي دارم

 

به طرب حمل مكن سرخي رويم كه چو جام

 

خـون دل عكس برون مي دهد از رخسارم