اوايل گل سرخ است و انتهاي بهار

نشسته ام سر سنگي كنار يك ديوار

جوار دره ي دربند و دامن كهسار

فضاي شمران اندك ز قرب مغرب تار

توضيح : ميرزاده عشقي ، شاعر آزاديخواه و پرشور ، اين شعر را در آخرين سال عمر كوتاه خود در اوايل حكومت رضاخان سروده است .