الـهــي ســينه اي ده آتــش افــــروز

 

در آن سينـه دلــي و آن دل هـمـه سـوز

 

هـر آن دل را كه سـوزي نيست دل نيست

 

دل افسرده را غــير از آب و گــل نيست

 

دلــم پــر شعلــه گــردان سينه پر دود

 

زبــانــم كــن بــه گــفتن آتش آلــود

 

كـــرامت كــن درونـــي درد پــــرورد

 

دلــــي در وي درون درد و بـــــرون درد

 

بـــه ســـوزي ده كلامـــم را روانــــی

 

كـــز آن گــرمــي كــند آتش فشانـی

 

دلــم را داغ عــشقي بـــر جــبين نـه

 

زبـــانـــم را بـــيانـــي آتـــشين ده

 

دلـــي افسـرده دارم سخـت بــي نـــور

 

چـــراغــي زو بــه غـايـت روشنـي دور

 

بـــده گـــرمـــي دل افـــسرده ام را

 

فــروزان كـــن چـــراغ مـــرده ام را

 

 

وحشي بافقي

 

توضيح : وحشي بافقي از شعراي بلند طبع و خوش قريحه و پرسوز و گداز زبان فارسي است . وي در بافق يزد متولد شد . منظومه ي فرهاد و شيرين را به نظم درآورد كه تمام نكرد و بعد از وي وصال شيرازي در سال 1265 هجري قمري آن را تكميل نمود . خلد برين و ناظر و منظور نيز از اوست . در سال 991 هجري قمري فوت نمود و مدفن او معلوم نيست ولي در يزد در محله ي “ پيربرج “ يك نماي چهارطاقي به همت امير حسين ايلخان ظفر بختياري مدفني براي او ساخته شد و سنگ قبري نيز بر روي آن نصب شد .