علي اي هماي رحمت تو چه آيتي خدا را

كه به ماسوا فكندي همه سايه ي هما را

دل اگر خداشناسي همه در رخ علي بين

به علي شناختم من به خدا قسم خدا را

به خدا كه در دو عالم اثر از فنا نماند

چو علي گرفته باشد سر چشمه بقا را

مگر اي سحاب رحمت تو بباري ار نه دوزخ

به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

برو اي گداي مسكين در خانه ي علي زن

كه نگين پادشاهي دهد از كرم گدا را

به جز از علي كه گويد به پسر كه قاتل من

چو اسير توست اكنون به اسير كن مدارا

 

                                                            شهريار

 

 

مرحوم آيت ا . . . العظمي مرعشي نجفي به شهريار مي فرمايند : چند شب قبل من خواب ديدم كه در مسجد كوفه هستم و حضرت اميرالمؤمنين (ع) تشريف دارند . حضرت ، شعراي اهل بيت را احضار فرمودند . ابتدا شعراي عرب آمدند . سپس فرمودند : شعراي فارسي زبان را بگوييد بيايند ، آنها نيز آمدند . بعد فرمودند : شهريار ما كجاست ؟ شهريار را بياوريد ! و شما هم آمديد . آنگاه حضرت فرمودند : شهريار ، شعرت را بخوان ! و شما شعري كه مطلع آن را به ياد دارم ، خوانديد .

شهريار فوق العاده منقلب مي شود و مي گويد : من فلان شب اين شعر را ساخته ام و همان طور كه قبلا عرض كردم ، تاكنون كسي را در جريان سرودن اين شعر قرار نداده ام .

آيت ا . . . العظمي مرعشي نجفي (ره) فرمودند : وقتي شهريار ، تاريخ و ساعت سرودن شعر را گفت ، معلوم شد مقارن ساعتي كه شهريار آخرين مصرع شعر خود را تمام كرده ، من آن خواب را ديده ام . ايشان چندين بار به دنبال نقل اين خواب فرمودند : يقينا در سرودن اين غزل ، به شهريار الهام شده كه توانسته است چنين غزلي با اين مضامين عالي بسرايد . البته خودش هم از فرزندان فاطما زهرا (س) است . خوشا طبعي كه به نام او نغمه ساز كند و مرحبا كلمه اي كه به ياد او نامه باز كند .