گذري بر مفهوم عشق در حكمت صدرايی

 

در ديدگاه صدرا ، تمامي پيكره آفرينش به گونه اي به عبادت مشغولند . اينان هر كدام به فراخور قابليت هاي نهفته در خود به سمت مبداء والا صعود مي كنند و در اين صعود به شور و شرنگ عشق ، جان خود مي آلايند . اين “ عبادت فطري “ و “ عشق ذاتي “ تا رسيدن به والاترين و بالاترين مرتبه هستي كه ذات خداوندي است ، ادامه دارد .

 

جواد خرميان ، خردنامه همشهري27 خردلد 1383