تــا خــار غــم عـشـقـت آويخته در دامــن

 

كـوتـه نظري بـاشد رفـتـن بـه گـلـستانـهـا

 

آن را كـــه چنين دردي از پـــاي درانــدازد

 

بـايـد كـه فـرو شويـد دست از همه درمـانـها

 

گـــر در طلبت رنجي مـا را بـرسـد ، شـايـد

 

چـون عـشق حـرم بـاشد ، سهل است بيابانها

 

هـر تير كه در كيش است گر بر دل ريش آيـد

 

مـا نيز يـكـي باشيـم از جمـله ي قـربـانـها

 

 

سعدي