دين من عشق است و مركب عشق ،

مرا به هر كجا خواهد سوق مي دهد .

محي الدين ابن عربی

 

اي كه از كوچه ي معشوقه ي ما مي گذري

با  خبر  باش  كه  سر  مي شكند   ديوارش

حافظ

تيري كه زدي بر دلم از غمزه خطا رفت

تا   باز   چه  انديشه  كند   رای  صوابت

حافظ

مرد و زن چون يك شوند آن يك تويي

چونك  يك ها  محو  شد  ،  آنك تويي

مولوي

هر  آنكه  عاشق  روی  پری  رخی باشد

نه زاده است ز آدم ، نه مادرش حواست

مولوي

يك دسته كليد است به زير بغل عشق

از    بهر    گشاييدن    ابواب     رسيده

مولوي

پس چه باشد عشق ؟ درياي عدم

درشكسته   عقل   را   آنجا   قدم

مولوي

به پاي خويشتن آيند عاشقان به  كمندت

كه هر كه را تو بگيري ، ز خويشتن برهاني

سعدي

 

 

تو پرده پيش كشيدي وز اشتياق جمالت

ز  پرده ه ا به  در  افتاد  ،  رازهای  نهاني

سعدي

طفيل هستي عشقند آدمي و پري

ارادتی    بنما   تا   سعادتی   ببري

حافظ

آن دم كه دل به عشق دهي خوش دمي بود

در  كار  خير  حاجت  هيچ  استخاره  نيست

حافظ