چو  بر شكست  صبا  زلف  عنبر افشانش

به هر شكسته كه پيوست ، تازه شد جانش

كجاست هم نفسی  تا به  شرح عرضه دهم

كه  دل  چه  مي كشد  از  روزگار  هجرانش