راه است و چاه و ديده ي بينا و آفتاب

تا  آدمی  نگاه  كند  پيش پاي خويش

چندين  چراغ  دارد و بيراهه مي رود

بگذار  تا بيفتد و بيند سزاي خويش

شخصي از امام سجاد ( ع ) پرسيد : مرگ چيست ؟ امام (ع) در پاسخ فرمود : مرگ براي شخص با ايمان ، همانند بيرون آوردن لباس چركين و آلوده و باز كردن گره ها و بندهاي سنگين و سپس پوشيدن لباس گرانبها و بسيار پاكيزه و خوشبو و سوار شدن بر بهترين مركب و سكونت در عالي ترين منازل دلخواه و دلپسند است . و اما مرگ براي كافر ، بيرون آوردن لباس فاخر و انتقال از منزل هاي دلخواهش كه به آنها انس گرفته و سپس پوشيدن لباس چركين و آلوده و خشن و پست ترين منزل ها و بزرگترين عذاب است .

 

مهندس صادق ( صنعت خودروسازی ) : من اين شعر که زبان حال حضرت عباس است خيلی بدلم مي چسبد و بقول معروف با آن حال می کنم:

افسوس که من گناه کردم

بر آب روان نگاه کردم

 هرچند از آن آب نخوردم

دست بر خنکای آب بردم

اين دست ز تن بريده بادا

 وز ديده برون دو ديده بادا

کفاره لمس آب اينست

 خوش باش که عاشقی چنين است