4- درك عميق هستی

 

اين مورد يكي از ويژگي هاي بسيار خاص زنده ياد سهراب سپهري است كه هم در كمتر كسي ديده مي شود و هم كمتر كسي مي تواند با اين ظرافت و زيبايي آن را به بيان آورد :

 

باغ ما در طرف سايه ي دانايي بود ،

باغ ما ، جاي گره خوردن احساس و گياه ،

باغ ما نقطه ي برخورد نگاه قفس و آينه بود ،

باغ ما شايد ، قوسي از دايره ي سبز سعادت بود ...

من به مهماني دنيا رفتم ،

من به دشت اندوه ،

من به باغ عرفان ،

من به ايوان چراغاني دانش رفتم ...

من صداي نفس باغچه را مي شنوم ،

و صداي ظلمت را ، وقتي از برگي مي ريزد ...

من به آغاز زمين نزديكم ،

نبض گل ها را مي گيرم ،

آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب ،

عادت سبز درخت ...