ای  خدا  اي  فضل  تو حاجت روا

با  تو  ياد  هيچ  كس  نبود  روا

قطره ي دانش كه بخشيدي ز پيش

متصل گردان به درياهاي خويش

قطره ي علم است اندر جان من

وا رهانش  از  هو ا  وز  جان  تن

صد هزاران دام و دانه ست اي خدا

ما  چو  مرغان  حريصی  بي نوا

گر  هزاران  دام  باشد  هر  قدم

چون تو با مايي ، نباشد هيچ غم

از  خدا  جوييم  توفيق  ادب

بي ادب محروم شد از لطف رب

بي ادب تنها نه خود را داشت بد

بلكه  آتش  در  همه  آفاق  زد