گل من ! پرنده‌ای باش و به باغ باد بگذر .
مه من ! شکوفه‌ای باش و به دشت آب بنشین .

گل باغ آشنایی ، گل من ! کجا شکفتی
که نه سرو می‌شناسد
نه چمن سراغ دارد ؟
نه کبوتری که پیغام تو آورد به بامی
نه به شاخسار دستی ، گل آتشین جامی
نه بنفشه‌ای ،
نه جویی .
نه نسیم گفت‌وگویی .
نه کبوتران پیغام
نه باغهای روشن !

گل من ! میان گلهای کدام دشت خفتی
به کدام راه خواندی
به کدام راه رفتی ؟
گل من !
تو راز ما را به کدام دیو گفتی
که بریده ریشه مهر ، شکسته شیشه دل .

مَنم این گیاه تنها
به گلی امید بسته .
همه شاخه ‌ها شکسته .
به امیدها نشستیم و به یادها شکفتیم
در آن سیاه منزل ،
به هزار وعده ماندیم
به یک فریب خفتیم .

.

م. آزاد ( محمود مشرف آزاد تهرانی )

( تولّد  1312 ش. )
مجموعه‌های شعر ها : دیار شب (با مقدّمه احمد شاملو 1334) ؛ قصیده بلند باد (1348) ؛ آیینه‌های تهی‌دست (1347) ؛ بهارزایی آهو (1348) ؛ با من طلوع کن (1355) ؛ گزیده‌ای از اشعار او با عنوان (باید عاشق شد و رفت 1379) .