تو  بيكرانه ی  هوشی  ، منم چو ديوانه

به شام تار چو شمعي ، منم چو پروانه

بيا  كه كاسه صبرم لبالب  است  اكنون

بيا ! تو ليلي من باش ، چون منم مجنون

اگر تو نوش نه اي ،  روزه ام  نگه  دارم ،

اگر  تو تاب نه اي ، خسته ام ، بياسايم

بيا  كه  سقف  دلم  بي ستون  نمي ماند ،

بيا  كه  تار   غمم   قدر   پود   مي داند

بيا    كه    ابر خيالم    دگر    نمي بارد

و     باغبان    اميدم    گلی    نمي كارد

بيا و در رگ و برگم چو خون جاري باش

رسم به آرزوي خويش ؟ هي نگو اي كاش

بيا  كه  مخزن  اسرار  با  تو  همراز  است

بيا !  دريچه  قلبم  به  روی  تو  باز  است

كنون كه مرد عمل حكم كيميا گشته ست

رميده  گله ي  آبادی  و  شبان  خفته ست

قدم  به  مردم چشمم گذار ، اي خورشيد !

بپاش    بذر    محبت !    بتاب    نور   اميد !

 

سيد فتح الله صدري زاده - تهران 0 پنجم آبان ماه 1382