روزگاری....( بگو هفشده سال
    پیش از اینها که رفته ام از یاد)
    یک هنرمند فاقد مسکن
    رفت روزی وزارت ارشاد
    چون دم در رسید، با خود گفت:
    می روم تو، هرآنچه بادا باد
    نوک بینی خود گرفت و رفت
    راست پیش وزیر و پس استاد
    گفت: «در روز اول خلقت
    که خدا این جهان نمود آباد،
    چون به مستضعفین زمین بخشید
    اسم این جانب از قلم افتاد
    حال البته با کمی تاخیر
    من به خدمت رسیده ام دلشاد
    تا مگر قطعه ای زمین بخشید
    بروم منزلی کنم ایجاد»
    گفت با وی وزیر [با لبخند]:
    بنده از دیدن شمایم شاد
    چون هنرمند قدر می بیند
     باید الحق به صدر بنشیناد
    می نویسم زمین به اسم الان
    می دهم خدمت شما استاد
    آنگه از «قطعه هنرمندان»
    قطعه ای هم به شخص ایشان داد!
    
     رضا رفیع

توضیح : یکشنبه شب 6 شهریور 1390 مراسم افطار به اتفاق خانواده میهمان شبکه آموزش صدا و سیما بودیم که به مناسبت تجلیل از نفرات برتر کنکور سراسری برگزار شده بود . در بخشی از مراسم آقای رضا رفیع دو شعر در قالب طنز برای حاضرین خواند که مورد توجه قرار گرفت . ایشان طنزهای خود را در جام جم منتشر می کند . در پایان مراسم از ایشان اجازه خواستم شعر " هنرمند فاقد مسکن " را در وبلاگم منتشر کنم که پذیرفتند . شعر دیگرشان در مورد ازدواج جوانهای امروز بود . . .