در کوچه باغ های نشابور 
.

شعر «شفیعی کدکنی » را شاید بتواند رویای گذشته تاریخی ادبی ایران و احضار وزن و آهنگ شعر مولانا و سمضربه اسب های مغول و تاتار و آشوب و تاراج مغولان در شعر شاعری امروزی تعبیر کرد و البته به تمام اینها باید دغدغه های عرفانی شاعر و طبیعت و بوی باران بهاری را هم افزود و تمام اینها حاصل ذهنی است که سال ها نه فقط به کار شعر که به تحقیق در گذشته ادبی ایران و بویژه ادبیات عرفانی و همچنین تحقیق در صور خیال و وزن و موسیقی شعر فارسی پرداخته است که حاصل این تحقیقات کتاب هایی چون «شاعر آیینه ها»، «کتاب روشنایی »، «صور خیال در شعر فارسی »، «موسیقی شعر»و دیگر آثاری است که دکتر شفیعی کدکنی در حوزه ادبیات و شعر فارسی منتشر کرده است .
    از دکتر شفیعی کدکنی تاکنون مجموعه شعرهایی چون «در کوچه باغ های نشابور»، «از زبان برگ »، «هزاره دوم آهوی کوهی » و... منتشر شده است .
    آنچه می آید شعرهایی است از دفترهای شعر قدیمی تر دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی یعنی دفترهای «از زبان برگ » و «در کوچه باغ های نشابور»:
    سفر بخیر
    «به کجا چنین شتابان ?»
    گون از نسیم پرسید.
    «دل من گرفته زینجا،
    هوس سفر نداری
    ز غبار این بیابان ?»
    «همه آرزویم ، اما
    چه کنم که بسته پایم ...»
    «به کجا چنین شتابان ?»
    به هرآن کجا که باشد به جز این سرا سرایم .»
    «سفرت به خیر! اما، تو و دوستی ، خدا را
    چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ،
    به شکوفه ها، به باران ،
    برسان سلام ما را.»
    
    از بودن و سرودن
    صبح آمده ست ، برخیز
    (بانگ خروس گوید)
    وین خواب و خستگی را
    در شط شب رها کن .
    مستان نیمشب را
    رندان تشنه لب را1
    بار دگر به فریاد
    در کوچه ها صدا کن .
    خواب دریچه ها را با نعره سنگ بشکن .
    بار دگر به شادی
    دروازه های شب را، رو بر سپیده وا کن .
    بانگ خروس گوید:
    فریاد شوق بفکن ؛
    زندان واژه ها را دیوار و باره بشکن ؛
    و آواز عاشقان را مهمان کوچه ها کن .
    زین بر نسیم بگذار
    تا بگذری از این بحر؛
    وز آن دو روزن صبح
    در کوچه باغ مستی
    باران صبحدم را
    بر شاخه اقاقی
    آیینه خدا کن .
    بنگر جوانه ها را، آن ارجمندها را،
    کان تار و پود چرکین باغ عقیم دیروز
    اینک جوانه آورد.2
    بنگر به نسترن ها بر شانه های دیوار؛
    خواب بنفشگان را با نغمه یی درآمیز؛
    و اشراق صبحدم را، در شعر جویباران ،
    از بودن و سرودن
    تفسیری آشنا کن .
    بیداری زمان را، با من بخوان به فریاد؛
    ور مرد خواب و خفتی ،
    «رو سر بنه به بالین ، تنها مرا رها کن .»3
    
    دریا
    حسرت نبرم به خواب آن مرداب
    کارام درون دشت شب خفته است .
    دریایم و نیست باکم از توفان :
    دریا، همه عمر، خوابش آشفته است .
    1346تهران
    
    آن مرغ فریاد و آتش
    یک بال فریاد و یک بال آتش :
    مرغی از اینگونه ،
    سرتاسر شب ،
    بر گرد آن شهر پرواز می کرد.
    گفتند:
    «این مرغ جادوست ؛
    ابلیس این مرغ را بال و پرواز داده است .»
    گفتند و آنگاه خفتند.
    وان مرغ ، سرتاسر شب
    یک بال فریاد و یک بال آتش
    از غارت خیل تاتارشان برحذر داشت .
    فردا که آن شهر خاموش
    (در حلقه شهربندان دشمن )
    از خواب دوشینه برخاست ،
    دیدند
    زان مرغ فریاد و آتش
    خاکستری سرد برجاست .
    بیست و سوم مرداد 1349 تهران
    در حضور باد
    کلماتم را در جوی سحر می شویم
    لحظه هایم را
    در روشنی باران ها
    تا برای تو شعری بسرایم روشن
    تا که بی دغدغه
    بی ابهام
    سخنانم را
    در حضور باد
    این سالک دشت و هامون
    با تو بی پرده بگویم
    که تو را
    دوست می دارم تا مرز جنون .
    مرداد 1346
    پانویس ها
    1. رندان تشنه لب را آبی نمی دهد کس ...(حافظ )
    2. ای درختان عقیم ریشه تان در خاک های هرزگی مستور! \ یک جوانه ارجمند از هیچ جاتان رست نتواند (م .امید)
    3. از مولوی است .