ضرورتي سبب شده كه نيما ، مصراع ها را كوتاه و بلند كند . بر روي هم ، نيما كوشيد تا تركيبي اعتدالي ميان همه عناصر ساختماني شعر به وجود بياورد و شعري بسرايد كه از عواطف انسان عصر سخن بگويد و اين عواطف با تصاوير و ايماژهايي عرضه شود كه تكراري نباشد . پيداست كه چنين هدفي بسيار دير به دست مي آيد و روي همين اصل ، نيما متوجه شد كه قوالب قديمي شعر فارسي گنجايش كافي براي مقصود او را ندارند . اين بود كه در سالهاي حدود 1318 شعر “ غراب “ خود را در مجله موسيقي منتشر كرد كه در حقيقت نخستين نمونه ي برجسته ي شعر آزاد نيمايي در تاريخ ادبيات ماست .

محمدرضا شفيعي كدكني ، ادوار شعر فارسي ، ص 118