الوداع اي زمان طاعت و خير

برگ تحويل مي كند رمضان

بار توديع بر دل اخوان

يار ناديده سير زود برفت

دير ننشست نازنين مهمان

ماه فرخنده روي بر پيچيد

و عليك السلام يا رمضان

الوداع اي زمان طاعت و خير

مجلس ذكر و محفل قرآن

مهر فرمان ايزدي بر لب

نفس در بند و ديو در زندان

تا دگر روزه با جهان آيد

پس بگردد به گونه گونه جهان

بلبلي زار زار مي ناليد

بر فراق بهار وقت خزان

گفتم : اندوه مبر كه باز آيد

روز نوروز لاله و ريحان

گفت : ترسم ، بقا وفا نكند

ور نه هر سال گل دمد بستان

روز بسيار و عيد خواهد بود

تيرماه و بهار و تابستان

تا كه در منزل حيات بود ؟

سال ديگر كه در غريبستان ؟

خاك چندان از آدمي بخورد

كه شود خاك و آدمي يكسان

هر دم از روزگار ما جزوي است

كه گذر مي كند چو برق يمان

كوه اگر جزو جزو بر گيرند ،

متلاشي شود به دور زمان

تا قيامت كه ديگر آب حيات

باز گردد به جوي رفته روان

يارب ، آن دم كه دم فرو بندد

ملك الموت واقف شيطان

كار جان پيش اهل دل سهل است

تو نگه دار جوهر ايمان

سعدي