بر ســــر آنم که گـــــر ز دســـــت بر آید     دست به کاری زنم که غصه سر آید
 خلـــــوت دل نیـــست جای صحبت اغیار    دیــــو چوبیرون رود فــــرشته در آید
 صــــحبت حکــام ظـلمت شب یلداست     نور ز خورشـــید خواه بو کـــــه برآید
 بــــر در اربــــاب بــی مـــروت دنــــیا          چند نشینی خـــــواجه کی بــدر آید
 ترک گــــــدائی مکن که گـــــنج بیابــــی       از نظـــــر رهروی که در گــــــذر آید
 صالــح و طالـــع مطاع خـــویش نمودند        تا که قبـــــول افـتد و جه در نظر آید
 بـــــلبل عاشـــــق تو عمر خـواه که آخر       باغ شود ســبز و شاخ گل به بر آید
 غفلت حافظ در این سراچه عجب نیست   هرکه به میخــــانه رفت بی خبر آید