ویژه نامه خراسان شمالی هرگز مختص به انعکاس اخبار، گزارش و معرفی شخصیت های برجسته بجنوردی نبوده و نخواهد بود. از آن جایی که معرفی هنرمندان، نویسندگان و فرهیختگان استان که گاه ناشناس هم مانده اند افتخاری برای مردم استان است و می توانند الگویی برای جوانان باشند درصدد برآمدیم سری به شهرستان های استان بزنیم که با تهیه مصاحبه با صاحب نظران و اندیشمندان و تهیه گزارش از فعالیت های فرهنگی، گامی در این راستا برداریم. در این شماره به سراغ شاعری از شیروان رفتیم.

قدرت الله شریفی شاعر و نویسنده پیشکسوت شیروانی که اولین کتابش با عنوان «عطش سبز شدن» در سال ٧۵ منتشر شد و ٢ کتاب جدیدش بنام «عطری بنام سرخ گل ناز» و «باید به گل مجال تنفس داد» که به زودی در دسترس دوستداران شعر قرار خواهد گرفت. اولین شعرش در صفحه ادبی روزنامه خراسان که زیر نظر استاد شفیعی کدکنی اداره می شد به چاپ رسید وی که سالیان سال است مسئول انجمن ادبی شیروان است در مصاحبه ای به سئوالات ما پاسخ داد.

" چه عاملی باعث شد به سوی شعر و شاعری کشیده شوید؟

از کودکی در خانه ای بزرگ شدم که در کتابخانه آن کتاب های فراوان شعر از جمله کلیات سعدی و حافظ و ... وجود داشت پدر و برادرم اهل شعر و دوستدار شعر بودند و من در ١٠ سالگی صدها بیت شعر حفظ کرده بودم و در مدرسه با بچه ها مشاعره می کردیم در ١١ سالگی فوت مادر تأثیر شدیدی در من ایجاد کرد که به خواندن شعرهای غمگین و اغلب غزل گرایش پیدا کردم در ١١ سالگی اولین شعرم را به صورت انشای منظوم که معلم انشا موضوع «معلم» را گفته بود سرودم باعث تعجب همان شد و بعدها سبب تشویق من شد، همان شعر که حدود ١۵ بیت بود این گونه شروع می شد

به گمراهان راه زندگانی معلم رهبر است و راهبانی

نهالی پرورد با خون دل تا که مردم را شود او سایبانی

و هم چنین درباره انشاء با مضمون «وطن» گفته بودم:

وطن! نام تو ورد اخوای ماست

سرافرازیت عزت و جاه ماست

ز نام تو ایران، ما زنده ایم « وگرنه کسی نامی از ما نخواست»

" بیشتر از چه شعرایی الهام گرفته اید؟

تأثیرپذیری از بسیاری از شعرای آن زمان داشته ام هر چند شعر، شعرای بزرگ مثل سعدی و حافظ را می خواندم ولی سرودن غزل های جدید برایم حال و هوای دیگری داشت بیش از همه تحت تأثیر غزل های «شهریار»، «سیمین بهبهانی»، «هوشنگ ابتهاج» (ه.الف. سایه) و م- سرشک (دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی) قرار می گرفتم. در شعر نو نیز اولین الهام بخش و مقتدایم نیما یوشیج، بود که ارادت خاصی به ایشان پیدا کردم حتی در دهه چهل که مجله «خوشه» اقتراحی گذاشته بود که ««شعر امروز چگونه باید باشد؟» من هم مقاله کوتاهی در دفاع از نیما یوشیج و شعر نو نوشتم و از شعرای خوب آن زمان به نادرپور، توللی، مشیری، ه.ا.سایه، حائفی، کسرائی، آتش اشاره کردم که هنوز به نامبردگان بالا به عنوان شاعر خوب ارادت دارم.

" نظر شما راجع به شعر سپید چیست؟

شعر سپید به همان مقتضیاتی که نیما را مجبور کرد قافیه را کنار بگذارد و کوتاهی و بلندی مصراع ها را به دلخواه انتخاب کند، شعرایی مانند احمد شاملو را واداشت که شعر بی وزن بگویند و تمام قیدهایی مانند وزن، قافیه، ردیف و کوتاه و بلندی مصراع را کنار بگذارند که من هم از پیروان شاملو شدم و بعد از او شعرای دیگری انواع سبک و روش های شعر نو را ابداع کردند. ید الله رویائی شعر حجم را و اسماعیل نوری زاده و دیگران شعر «موج نو» را و بعدها شعرهای نو دیگری مانند: شعر مدرن، پست مدرن، شعر گفتگو و ، شیوع پیدا کرد که هنوز هم ادامه دارد که بالاخره از این روش ها یکی دو تا پا گرفته و رسمی خواهد شد همچنان که شعر موزون نیمائی هنوز به حیات خود ادامه می دهد.

" آیا نیاز به نیمای دیگری وجود دارد که سبک جدیدی در شعر ایجاد کند؟

همان طور که در پاسخ سؤال قبل گفتم این نیاز مستمر بوده و ادامه دارد که خود احمد شاملو نیمای دیگری بود که راهش را صدها شاعر ادامه می دهند و شعرای جوان دیگر با سبک های نوتر و جدیدتر در این راه کوشا هستند که یک دهه دیگر باید با این نام ها آشنا شد برای نمونه باید به نوشته های استاد بهاءالدین خرمشاهی نظری افکند که در چندین شماره روزنامه شرق شعر «هیوانی» را در مقابل شعر «نیمائی» قرار داده و از یک شاعر جوان خراسان شمالی بنام «هیوامسیح» با عنوان هنرمند کوشا، استاد جوان نام برد.

هیوامسیح در یک دهه ره صد ساله رفته است در بیش از ١٢ دفتر و کتابی که از شعر، سخن و سخن سنجی (نقد ادبی) آقای مسیح منتشر شده ٣ قالب دیده می شود.

" انجمن های ادبی چقدر در موفقیت شعرا نقش دارند؟

یک شاعر جوان که به دنیای شعر و کتاب راهی ندارد در این انجمن ها با انواع شعرها و سلیقه ها آشنا شده و از جلسات و کتاب های انجمن هم کمال استفاده را می برند و بسیار مؤثر و لازم است.

" شب شعرها تکراری نشده است طرحی نو برای شب شعرها دارید؟

بله، تکراری که هست ولی باز هم شعرای جوان و شعردوستان مشتاق برپاکننده این شب شعرها هستند ولی مسئولان باید انتخاب نوع شعر را به خود انجمن ها واگذارند و از تحمیل اشعار مناسبتی خودداری کنند و یا در کنار آن موضوع آزاد را عنوان کنند که شاعر به دلخواه خود موضوع شعرش را انتخاب کند. . . >>>>>