متن زیر ترانه ای گیلکی است از شاعر پرآوازه گیلان میر احمد فخری نژاد ملقب به «شیون فومنی» که البته بیشتر گیلانی ها او را با همان نام تخلص می شناسند. ترجمه و زیر و زبر گذاشتن برایش کمی سخت بود اما بسیار شیرین. تقدیمش می کنم به همه عاشقان گیلان و البته همه دوستان دیگر که از خواندن این ترانه یا ترجمه اش لذت می برند. در ضمن دوستان گیلک زبان اگر در ترجمه نقصی می بینند حتما تذکر دهند.

کُو ستاره فان دَرَم تی چو مانَه سویا نَده ؟
کُو زیمینا سربَنَم عطر تی زانویا نده ؟

می پاتان آپیله، سوغات می پابراندگی
کُویْتا کوچا دَوارَم می کوچیکی بویا نده

بائید آی دَس براران ایپچه می لَبلا بیگیرد
هَچین کولی دِ بدا می شانه ، چانچویا نده

ولانید جُغدا زنم پَسکلا پوشان بَمجم
بَدا می خونا بجار ، آنقده زالویا نده

کوی‌ْ دانه آینه رِ می دیلِ سفره وا کونم
خُورا زَرخا نُکونه توشکه خو اَبرویا نده

می چومان تیری پیری شِه خورشید سُورما چی بُبُو
بَدا دونیا واویلان می چشم کم سویا نده

گیلان – اوی گیلان ! می دَردا نَتانِه چاره کودن
اگه دَس نُخسه حکیم تی گیله دارویا نده

شعر توم بَجارا واش پورا کونه تاچَکَره
اگه قُوت، تی پَلا «شیون» بازویا نده

ترجمه فارسی:
به کدام ستاره نگاه کنم که برق چشمان ترا نداشته باشد ؟
سر بر دامن کدام زمین بگذارم که عطر زانوی تو را ندهد؟

آبله کف پایم سوغات پا برهنگی من است .
از کدام کوچه عبور کنم که بوی کودکیم را ندهد؟

بیایید ای دوستان صمیمی یکمی ناز مرا بکشید!
نگذارید بیشتر از این کولی الکی(رایگان) به چانچو بدهم(چانچو چوبی که بر دوش می گذارند و دوزنبیل از دو سر آن می آویزند و مرکز چوب را بر شانه می گذارند. در قدیم مهمترین راه حمل بار برای روستاییان به شمار می رفت)

نگذارید غم و قصه مرا در بر بگیرد و تنها در گذشته ها پرسه بزنم.
نگذارید در شالیزار خونم را زالو بمکد.

برای کدام آینه سفره دلم را باز کنم…
تا اوقاتش تلخ نشود و گره به ابرویش نیفتد.

چشمان من سیاهی می رود پس سرمه خورشید چه شده؟
نگذار دنیا برای کم سویی چشمم به من زبان درازی کند!.

گیلان، آی گیلان درد من چاره ندارد…
اگر حکیم نسخه ای از داروهای محلی گیلان نداشته باشد.

شعرم همچون شالیزاری می شود که علف هرز تا زانو آن را پر کرده باشد…
اگر برنج تو(برکت تو) به بازو های «شیون» قدرت ندهد.

 

نقل از سایت دلبستگی