با نام «امام علی(ع) در شعر فارسی» صورت می‌گیرد؛

انتشار تمامی اشعار فارسی درباره امام علی(ع) در قالب یک کتاب

تمامی اشعار فارسی درباره امام علی(ع) شامل مدایح، مناقب و مراثی آن امام همام به کوشش «محمد صحتی سردرودی» جمع‌آوری و تدوین شده است که در قالب کتابی با نام «امام علی (ع) در شعر فارسی» به زودی منتشر می‌شود.

به گزارش خبرگزاری فارس، کتاب «امام علی(ع) در شعر فارسی» توسط انتشارات پرتو خورشید و در دو جلد منتشر خواهد شد.
این کتاب شامل چهارده فصل است که جلد اوّل آن از ولادت تا امامت علی (علیه السلام) را در بر مى‌گیرد و خود در شش فصل تألیف شده است.
فصل اوّل کتاب «امام علی(ع) در شعر فارسی» از میلاد مولا(علیه السلام) سخن مى‌گوید که در چهار بخش جداگانه تدوین شده و به ترتیب چنین است که نخست شعرهایى را که به صورت مطلق در میلاد گفته شده، تحتِ عنوانِ «ولادت» آورده شده و در بخش دوم و سوم، شعرهاى مربوط به «شب میلاد» و «صبح میلاد» را با همین دو عنوان مرتّب شده است. در بخش چهارم به شعرهایى که در «مولود کعبه» و «کعبهْ زاد» بودنِ حضرت على(علیه السلام) سروده شده‌اند پرداخته شده و «زادگاه زیبایى» نام دارد.
فصل دوم حاوى اشعارى است که از اسم یا ذِکر على(علیه السلام) سخن مى‌گویند و با عنوانِ «نام و یاد مولا» تألیف شده است.
فصل سوم در ولایت على(علیه السلام) است که به اختصار در دو بخش از مهر و ولاى مولا (تولاّ) و ولىُّ الله بودن حضرتش سخن مى‌گوید.
فصل چهارم شامل بخش اندکى از غدیریّه‌ها است که به ترتیب از «حماسه غدیر»، «خطبه رسول الله(صلى الله علیه وآله)در غدیر» و «عید غدیر» مى‌سراید.
فصل پنجم حاوى اشعارى است که در «فضایل و مناقب مولا» گفته شده‌اند که در چهار باب با عناوینِ «حدیث حیرت»، «قطره قطره از اقیانوس»، «ترکیب بندها» و «از میان منظومه ها» برگزیده شده‌اند.
فصل ششم در تکمیل دو فصل پیش، از «امامت و خلافتِ مولا» سخن سر مى‌دهد که این سه فصل، به ویژه غدیریّه‌ها، بسیار اندک و در حدّ نمونه آورده شده‌اند تا در کتاب مستقلّى با نامِ «دانشنامه شعر غدیر» منتشر شود که به نوعى ادامه کتاب حاضر محسوب مى‌شود.
جلد دوّم از غربت تا شهادت امام على(علیه السلام) را شامل مى‌شود که در هشت فصل ـ از فصل هفتم تا چهاردهم ـ تنظیم شده است:
فصل هفتم در «غربت مولا على(علیه السلام)» تدوین شده است که در دو بابِ جداگانه با عنوانِ «در فراق فاطمه(علیها السلام)» و «على تنهاست» تنظیم یافته است.
فصل هشتم «از مکتب مرتضى على(علیه السلام)» سخن مى‌گوید که خود در دو بخشِ «سیاست سبز انصاف» و «عدل على» تألیف شده است.
فصل نهم «علم على(علیه السلام)» نامیده شده که در دو بابِ مستقلِّ «دریاى دانش» و «سخن مولا» ـ یعنى نهج‌البلاغه ـ تدوین شده است.
فصل دهم «عرفان على(علیه السلام)» نام دارد که در دو بخش، با عنوان‌هاى «راز و نیاز» و «عشق و عرفان» تنظیم شده است.
فصل یازدهم شامل شعرهایى است که در «شجاعت شیر خدا» سروده شده‌اند و در سه بخشِ اسدالله (شیر خدا)، یدالله (دست خدا) و سیف الله (شمشیر خدا) از هم تفکیک شده‌اند.
فصل دوازدهم «شهادتنامه عشق» خوانده شده که در دو باب مجزّا و مفصّل ترتیب یافته است که نخست از شبِ ضربت خوردنِ مولا با عنوانِ «شامِ آخر» ـ شب نوزدهم رمضان ـ و سپس «در عزاى عدل و عشق» ـ یعنى شام غریبان مولا ـ سخن مى گوید و سوگ سروده‌هایى را که شاعران در رثاى امیر مؤمنان سروده‌اند، در خود گرد آورده است.
فصل سیزدهم با عنوانِ «توسّل به مولاى دردمندان» درد دل هاى شاعران را که در بثّ الشکوى و توسّل به روحِ بزرگِ مولا سروده‌اند در بر مى‌گیرد.
و فصل چهاردهم نیز که فصل پایانى کتاب است، نجف نگاشته‌ها را با عنوانِ «مرقد مولا» در خود گرد آورده است که توصیف نجف اشرف و اشتیاق به زیارت مولا على(علیه السلام) را از زبان شاعران در طول تاریخ روایت مى‌کند.
این کتاب، ادوار مختلف از زندگى نامه امام على(علیه السلام) را ـ از ولادت تا شهادت ـ از زبان شیرین و جذّابِ شاعران حکایت مى‌کند که در این میان بیش از بیست موضوع را با تفصیل و تفکیک شامل مى ‌‌شود.