منصور رستگار فسایی با اشاره به نامگذاری امسال به عنوان سال «گلستان» سعدی، گفت: کار سعدی در «گلستان»، بزرگ‌ترین حادثه‌ای است که در تاریخ تحول نثر پارسی اتفاق می‌افتد.

استاد دانشگاه شیراز در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در فارس، افزود: این موضوع سبب می‌شود نثر فارسی به یمن لفظ معانی نوظهور و بدیع سعدی به مقامی شامخ، که حتا گاهی فراتر از شعر است، دست یابد.

او با تأکید بر خلاقیت سعدی در «گلستان»، گفت: اهمیت نوآفرینی‌های سعدی در این زمینه به حدی است که نثر پارسی را از روایت حکایت‌های حیوانات و تاریخ‌نامه‌های اداری «شاهنامه» و درباری بیرون می‌آورد و به آیینه‌ی التهاب‌های زندگی و حیات زنده و شاداب انسان ایرانی تقریر می‌کند و آن را هم‌روش و هم‌پای شعر به خانه‌ی مردم می‌کشاند و به دوران غربت نثر پایان می‌دهد.

رستگار فسایی خاطرنشان کرد: اهمیت دیگر سعدی در قلمرو زبان و ادبیات فارسی، آن است که به کمک زبان سهل و ممتنع و نواندیشی و نوآوری‌هایی که در لفظ اندک و معنی بسیار دارد، سبب می‌شود گنجینه‌ای از جمله‌ها و عبارت‌های حکیمانه و معرفت‌آموز، وارد قلمرو زبان، ضرب‌المثل‌ها و نثر ایجازی فارسی شود و بدین‌سان ذهن چالاک و پرخلاقیت سعدی صدها حکایت و هزاران جمله‌ی دلنشین را به گنجینه‌ی داستانی و زبانی ما افزوده است و این توفیق اجتماعی را هیچ‌یک از شاعران و نویسندگان به دست نیاورده‌اند.

او با بیان این‌که سعدی شیرازی را بزرگ‌ترین سخن‌سرای ایران پس از فردوسی می‌دانند، گفت: سعدی نخستین شاعر بزرگ فارس است و پیش از او، هیچ شاعر بزرگ دیگری را در این خطه سراغ نداریم.

این پژوهشگر افزود: سعدی را می‌توان بنیان‌گذار شعر جهان‌شمول فارسی در فارس دانست که سخن روشن و شیوه‌ی بی‌همتای شاعری، همه‌ی دل‌آشنایی و فصاحت و بلاغت او آن‌چنان در معاصرانش تأثیر می‌گذارد که از میان پروردگار سخن او، در فاصله‌ای کم‌تر از یک قرن، شخصیتی چون حافظ سر بر می‌آورد و تا آستان قدسی استاد خویش سر بر می‌کشد.