بهار را اجابت کنیم
بهار جلوه آسمان است بر سطح خاک! زمستان را نمى شد ادامه داد، بهار که دست پرورده اوست از راه رسید و رستاخیزى در زمین برپا کرد و چشم ها را به تماشاى صحنه هاى بعثت دوباره زمین برد. عجب طعم شگفتى دارد بهار! گویى طبیعت در استقبالش کلاه از سر برمى دارد و رازهاى رنگارنگش را نثارش مى کند و به عدالت سهمى به همه سو مى پراکند و دست ها و دشت ها را پر از برگ و سوسن و سنبل مى کند. بهار همراه بوى خاک باران خورده هر سال ساده و نجیب از سمت رحمت الهى مى وزد و این یعنى آنکه بهار آغاز راه است راهى که انجامش جنت المأواست! بهار تنها تصویر کوتاهى از بهشت است که محدوده عشق را وسعت مى بخشد و انسان را به معراج زیبایى ها مى برد. بهار هجى کلمه خداست و مظهر عطوفت و اقتدار ذات لایتناهى. با بهار انسان دلش عجیب هواى بهشت مى کند. بهار چقدر دوست داشتنى است با آوازهاى پرندگان و جلوه هاى سبز در سبزش. در آستانه حلول بهار رو به طراوت باران مى ایستیم و بر سادگى و پاکى بهار درود مى فرستیم و با الهام از بهار بى دعوت به مهمانى دل هایمان مى رویم و به تماشاى خودمان مى نشینیم و با لهجه صمیمى بهار و در قنوت نیاز مى خوانیم:

{{یا مقلب القلوب و الابصار یا مدبر اللیل و النهار یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الى احسن الحال. }}