سحر، بلبل حكايت با صبا كرد

كه عشق روي گل با ما چه‌ها كرد

ازآن رنگ رخم خون در دل انداخت  

وز آن گلشن به خارم مبتلا كرد

خوشش باد آن نسيم صبحگاهي            

كه درد شب‌نشينان را دوا كرد

نقاب گل كشيد و زلف سنبل               

گرهبند قباي غنچه واكرد

به هر سو بلبل عاشق در افغان                

تنعم در ميان باد صبا كرد

من از بيگانگان هرگز ننالم                   

كه با من، هر چه كرد آن آشنا كرد

گر از سلطان طمع كردم خطا بود          

ور از دلبر وفا جستم جفا كرد

وفا از خواجگان شهر با من                  

كمال دولت و دين بوالوفا كرد

غلام همت آن نازنينم                         

كه كار خير بي روي و ريا كرد

بشارت بر، بكوي مي‌فروشان                

كه حافظ توبه از زهد ريا كرد