عدل در اجتماع به منزله پايه هاى ساختمان است و احسان از نظر اجتماع به منزله رنگ آميزى و نقاشى و زينت ساختمان است.
اول بايد پايه درست باشد، بعد نوبت به زينت و رنگ آميزى و نقاشى مى رسد. اگر «خانه از پاى بست ويران است» ديگر چه فايده كه «خواجه در بند نقش ايوان» باشد.