برخیز که می‌رود زمستان      

                               بگشای در سرای بستان

نارنج و بنفشه بر طبق نه

                              منقل بگذار در شبستان

وین پرده بگوی تا به یک بار

                           زحمت ببرد ز پیش ایوان

برخیز که باد صبح نوروز

                            در باغچه می‌کند گل افشان

خاموشی بلبلان مشتاق

                           در موسم گل ندارد امکان

آواز دهل نهان نماند

                         در زیر گلیم و عشق پنهان

بوی گل بامداد نوروز

                         و آواز خوش هزاردستان

بس جامه فروخته است و دستار

                          بس خانه که سوخته است و دکان

ما را سر دوست بر کنارست

                            آنک سر دشمنان و سندان

چشمی که به دوست برکند دوست

                              بر هم ننهد ز تیرباران

سعدی چو به میوه می‌رسد دست

                              سهل است جفای بوستانبان

سعدی