آئينه دل
الهى!
همه سر آغاز هايم را با نام و ياد تو آغاز مى كنم و اين يعنى آن كه تو و رحمانيت ترا باور دارم و در ضمير خويش يقين دارم كه نهايت كارم بازگشت به سوى تو و لطف بى كرانت است.
خدايا!
آيا كسى كه به تو ايمان دارد و تو را به رأفت و رحمت مى شناسد عذاب مى  كنى!؟ و او را از نوشيدن چشمه حيات محروم مى سازى؟
الهى!
چگونه اميدوار به رحمت خود را نااميد و پناهنده در سايه عفوت را از خود مى رانى!؟
كريما!
آيا چهره اى كه در درگاهت سربرخاك دارد، سياه مى كنى؟ و زبانى كه به ثنا و مجد تو گشوده شده آن هنگام كه بايد گويا باشد، فرو مى بندى؟!
نه، نه، هرگز
تو دستى را كه با هزاران اميد به سويت دراز شده است را به زنجير نخواهى كشيد، و بدنى كه عبادت كرده است را عذاب نخواهى كرد و بر پرستندگانت در هاى رحمت خود را نخواهى بست. اين را ايمانم به تو و رحمتت به من القا مى كند.