شعر آنگونه كه مردم مي‌پندارند احساسات نيست ، تجربه است.

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، محمد مطلق در وبلاگ " كادوس" به نشاني http://www.motlagh.blogfa.com به نقل از " دفترهاي مالده لائوريس بريگه" نوشته است:

براي سرودن يك بيت شعر بايد شهرها، آدم ها و چيزهاي بسياري را ببيني، جانوران را بشناسي، بايد دريابي پرندگان چگونه پرواز مي‌كنند و ناز غنچه‌ها را به هنگام شكفتن در صبحگاه حس كني.

بايد بتواني به جلوه‌هاي سرزمين‌هاي ناشناخته بينديشي و به ديوارهاي نامنتظر و جدايي‌هايي كه مدت‌ها انتظارشان را داشته‌اي ، به روزگار كودكي كه هنوز رازآلود است، به پدر و مادر ، هنگامي كه برايت شادي به ارمغان مي‌آوردند و تو اين را نمي‌فهميدي (اين شادي براي ديگري بود) و آنان را مي رنجاندي ، به بيماري‌هاي كودكي كه به گونه‌اي غريب همراه دگرگوني‌هاي ژرف و ناگوار بروز مي‌كنند، به روزهايي كه در اتاق‌هاي در بسته و خاموش و به بامدادان كنار دريا ، به خود دريا ، به درياها ، به شب هاي سفر كه در دل آسمان هم‌بال با ستارگان پرواز مي‌كردي – تازه اگر بتواني به اين همه بينديشي ، باز هم بس نيست... .