اهميت حياتي دريا در زندگي انسان باعث شده تا اين پديده در باورهاي اساطيري و مذهبي انسان‌ها جايگاه خاصي را اشغال کند.

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگ "ياد يار" به نشاني http://aahangarkawa.persianblog.ir در ادامه مي‌خوانيد: تقريبا نزد همه‌ي ملل دنيا دريا‌هاي مقدسي وجود دارند که سرچشمه‌ي فيض و برکت الهي و تطهير کننده‌ي انسان از زشتي‌ها تلقي مي‌شوند. به همين ترتيب در اساطير بسياري از اقوام داستان‌هايي اندر باب افگنده شدن پهلوان‌ها و يا پيامبران حين کودکي در آب وجود دارد.

از اين داستان‌ها چنين بر مي‌آيد که حيات اين موجودات به نحوي هديه و عطيه‌اي آب به شمار مي‌رود و آنها خود همانند دريا قدرتمند، فيض رسان و در تلاش خستگي ناپذير براي نابودي اهريمنان بوده‌اند.

در داستان حضرت يونس (ع) زماني که يونس را در آب مي‌اندازند، چهل روز بعد در حالي که از معاصي و گناهان پاک شده بود، از شکم ماهي و دريا خارج مي‌شود. دريا و ماهي دراين داستان همانند چاهي که حضرت يوسف (ع) را برادرانش در آن مي‌اندازند، زمينه‌اي است براي عروج و تصفيه‌ي روح.

چنانکه حضرت مولانا با درنظر داشت اين معني مي‌فرمايد:

يونسي ديدم نشسته برلب درياي عشق

گفتمش چوني؟ جوابم داد بر قانون خويش

گفت بودم اندرين دريا غذاي ماهيي

پس چوحرف نون خميدم تا شدم ذالنون خويش

دريا به صورت کل در ادبيات و شعر نماد زندگي، تلاش و تکاپو به شمار مي رود. گاهي هم از دريا مراد نيستان ملکوتي و سرزمين موعود بوده است که انسان در سير تکاملي خويش بالاخره به آن خواهد رسيد:

خلق چو مرغابيان، زاده زدرياي جان

کي کند اينجا مقام مرغ کز آن بحر خاست

بلکه به دريا دريم، جمله در او حاضريم

ورنه زدرياي دل موج پياپي چراست