به گزارش خبرگزاري فارس، نشست ديگري از سلسله نشست‌هاي كانون فرهنگ و هنر فارس به دبيري ناصر امامي در محل كانون برگزار شد. در اين گردهمايي غلامحسن ا ولاد (م-انديش) درباره شعر دوران ساماني و سبك خراساني سخنراني كرد.
اولاد گفت: رودكي را بزرگان فرهنگ و ادب بزرگترين شاعر ايران و پدر شعر فارسي دري مي‌دانند و مي‌گويند يك ميليون و سيصد هزار بيت شعر گفته است به قول خود شاعر سيزده ره صدهزار.
م.انديش اضافه كرد: البته آنچه از اين شاعر استاد و سخنور بزرگ امروز به دست ما رسيده حدود نهصد بيت شعر بيشتر نيست كه امكان دارد پاره‌اي از اين شعرها هم كار رودكي نباشد و منسوب به اوست.
شاعر كتاب «تو سرو هم كه نباشي بلند بالايي» در ادامه سخنراني خود گفت: پادشاهان و اميران ساماني، فرهنگ پرور و ايران دوست بودند كه اصل و نسب خود را به بهرام چوبين ساساني و از او به كيومرث نخستين انسان به روايت اوستا مي رساندند و در اين دوران شعر و فرهنگ و هنر بالندگي بسيار پيدا كرد به شدت مورد توجه قرار گرفتند از اين روي شاعران نامداري مانند:‌رودكي، ابوشكور بلخي، شهيد بلخي، مسعودي مروزي ابوطاهر خسرواني، ابو طيب مصعبي و مسعودي مروزي و رابعه دختر كعب قزداري و ده ها شاعر و سخنور ديگر توانستند در ميدان شعر و سخن قد برافرازند.
شاعر «كنار خوشه گندم» با اين توضيح كه از آن همه آثار سترگ منظوم تنها چيزي در حدود دو هزار بيت شعر باقي مانده تأكيد كرد: غزل كه برداشتي از پيشاني قصيده ها يعني تثبيب و نسيب و تغزل بوده در اين زمان به استقلال مي رسد و از اين زمان به بعد قصايد گاه بدون تشبيب و گاهي با آن سروده مي شده است.
اولاد گفت: اصولا مديحه و قصيده كهن ترين شكل سخن دري است كه برگرفته از ادبيات عرب است زيرا اعراب از پشتوانه سنت شعر جاهلي و دوره اموي برخوردار بودند و قصيده سرايان بزرگي مثل بحتري ابن رومي و ابن معتز و ابوالعلا معري و متنبي و امرء القيس و... داشتند اما نازك خيالي و ذوق و سليقه ايراني با تغييراتي كه در قاعد و موازين علوم بلاغي و عروض عرب داد قالبها و شكل هايي از شعر را آفريد و اختيار كرد كه در ادبيات عرب چندان اقبال و جولانگاهي نداشت مانند دو بيتي يا فهلويات و مثنوي، به اصطلاح اعراب مزدوجه همچنين رباعي كه ترانه، چهارگانه، چهاردانه، چهار بيتي و چهار قاش هم ناميده مي شود كه (بنا به داستان معروف به جوز بازي ترانه با ديگر پسران كوي: غلتان غلتان همي رود تا بن‌گو) به رودكي نسبت داده مي‌شود.
شاعر «در باغ خسته بعدازظهر» در پايان سخنان خود با اشاره به اينكه شعرهاي قرن چهارم تا اواخر قرن پنجم را سبك خراساني مي‌خوانند و با تعريف ويژگي هاي اين سبك اظهار داشت: ‌به هر حال شعر در دوران سامانيان به پختگي و انسجام و قوام رسيد و با صنعت هاي بديع و بيان آراسته شد و از نظر مضمون‌هاي گوناگون عشقي، عاطفي، فرهنگي، اخلاقي اجتماعي و ديني و... گسترش يافت.