مرگ بر روي زمين براي فرزند خاك پايان راه است ،

اما كسي كه آسماني است ،

مرگ برايش آغاز كاميابي است ،

بي ترديد ، كاميابي از آن اوست

اگر كسي در خيال خود سپيده دمان را ،

در آغوش بگيرد ، جاودانه مي شود ،

كسي كه شب درازش را به خواب رود ،

به يقين ، در درياي خوابي ژرف محو مي شود

كسي كه در بيداري اش ، زمين را تنگ در آغوش مي گيرد ،

تا به آخر بر روي زمين خواهد خزيد

و كسي كه سبكبار و آسوده با مرگ مواجه شود ،

از مرگي كه به دريا مي ماند ،

با اطمينان عبور مي كند ،

گران جانان فرو مي روند .