000384.jpg

 ضياء موحد معتقد است: شاعراني كه در شعرهايشان فضاي وحشت وجود دارد، به نوعي دارند محيط شان را منعكس مي كنند.
اين شاعر  تصريح كرد: اين موضوع اصلا عجيب نيست كه شاعراني فضاي وحشت در شعرهايشان وجود دارد؛ چراكه حتما چيزهايي دروني براي آنها وجود دارد كه خلق آن فضاها را باعث مي شود.
وي متذكر شد: معمولا شعرها را سرسري نگاه مي كنم؛ اگر بفهمم كه شعر نيست، ديگر نمي خوانم. ممكن است در اين شعرها هم فضاي وحشت وجود داشته باشد، ولي وقتي شعر نيست، نمي خوانم. اما اگر شعري شعر باشد و فضاي وحشت در آن منعكس باشد، حرفي براي گفتن خواهد داشت.
موحد افزود: فضاي وحشت غير از خود شعر است؛ اين موضوع به مضمون شعرها بازمي گردد. اما وحشت در هر چيزي مي تواند وجود داشته باشد كه آن را بايد با هنرمندي گفت، كه امروز آن هنرمندي ميان شاعران ديده نمي شود.
او افزود: اگر شاعران با هنرمندي اين فضا را منتقل كنند، كار بسيار خوبي هم هست.
اين شاعر اعتقاد دارد قدري از ترسيم فضاي وحشت به ترس دروني شاعران بازمي گردد كه آن را به ديگران هم مي خواهند انتقال دهند.
موحد همچنين پوچ گرايي عده اي از شاعران را، ديگر عامل استفاده از فضاهاي وحشت انگيز در شعر دانست و گفت: شاعراني كه به آينده اميدي ندارند، سعي مي كنند آن را در شعرشان منعكس كنند كه اين موضوع هم چيزي عجيب نيست؛ چرا كه شرايط دروني خود را به اين وسيله ابراز مي كنند.