ضياء‌الدين ترابي - شاعر و مترجم - با بيان اين مطلب در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، ‌افزود: صحبت از فضاي وحشت‌زده و تاريك در شعر امروز، حرف تازه‌اي نيست.

وي تصريح كرد: اين فضايي كه در شعر شاعران معاصر به‌چشم مي‌خورد، درحقيقت، به‌نوعي از جهان بيروني برخاسته است، يا جهاني كه شاعران تصور مي‌كنند وجود دارد.

ترابي تاكيد كرد: شاعران، صميمي‌ترين و صادق‌ترين انسان‌هايي هستند كه آن چه را مي‌بينند و تجربه مي‌كنند، بيان مي‌كنند.

مترجم «شعر مقاومت جهان» تصريح كرد: شاعران، اهل ريا و دروغ و تظاهر نيستند. در گذشته هم اين‌چنين بوده است. مثلا وقتي كه «‌حافظ» مي‌گويد:

فتنه مي‌بارد از اين سقف مقرنس برخيز

تا به ميخانه پناه از همه آفات بريم

نه دروغ مي‌گويد، نه تظاهر مي‌كند. دوران سياه حافظ، همين است كه ما، در شعرهايش مي‌بينيم. درحقيقت، عصري كه حافظ در آن زندگي كرده است، يكي از ناامن‌ترين و تاريك‌ترين لحظه‌هاي تاريخ انسان است.

او ادامه داد: درست، برعكس دوران «‌سعدي» كه حدود يك‌صد سال پيش از «حافظ» در همان شيراز مي‌زيسته است و در رفاه و امن و امان بوده است! بنابراين، فضاي گرم و راحت و آسوده را به‌خوبي در شعرهايش مي‌توان ديد. همان‌گونه كه خودش مي‌گويد:

چو بازآمدم كشور آسوده ديدم

پلنگان رها كرده خوي پلنگي!

نويسنده‌ي كتاب‌ «مرگ در شعر ايران و جهان» در ادامه افزود: شعر شاعران چيزي جز تجربه‌ي زندگي‌شان نيست؛ وقتي از سياهي و تباهي سخن مي‌گويند، از واقعيت ملموس بيروني‌شان حرف مي‌زنند.

شاعر «از شعر و ديگر هيچ» تصريح كرد: كار شاعر و هنرمند - اصولا - اغراق و برجسته‌سازي است. به‌همين دليل، تاريكي‌ها را غليظ‌تر و فضاي پيرامونش را تاريك‌تر از آن چه هست، به تصوير مي‌كشد، كه اين را «گناه»‌ شاعران و هنرمندان نمي‌توان دانست.

 

خبرهاي مرتبط: