سـتاره‌اي  بدرخشيد  و  ماه  مجلس  شد

دل   رميده   ما   را   رفيق  و  مونـس  شد
نگار  من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
بـه   غمزه  مسئله  آموز  صد  مدرس  شد
بـه  بوي  او  دل  بيمار  عاشقان  چو  صـبا
فداي  عارض  نسرين  و چشم نرگس شد
به صدر مصطبه‌ام مي‌نشاند اکنون دوست
گداي  شهر  نگه  کن که مير مجلـس شد
خيال   آب   خضر  بست  و  جام  اسـکـندر
به  جرعه  نوشي سلطان ابوالفوارس شد
طربـسراي    محبـت   کنون   شود   معمور
کـه  طاق  ابروي  يار  منش  مهندس  شد
لـب   از   ترشح  مي  پاک  کـن  براي  خدا
کـه  خاطرم  به  هزاران گنه موسوس شد
کرشـمـه   تو  شرابي  به  عاشقان  پيمود
که  علم بي‌خبر افتاد و عقل بي‌حس شد
چو  زر  عزيز  وجود  است  نظـم  مـن  آري
قـبول   دولـتيان   کيمياي   اين  مس  شد
ز    راه    ميکده    ياران    عـنان   بـگردانيد
چرا که حافظ از اين راه رفت و مفلس شد

 

 

 

حافظ