شادروان میرزا ابوالقاسم عارف قزوینی از درخشان ترین چهره های موسیقی اصیل ایران است.این شاعر، ترانه سرا و خواننده بزرگ در قزوین متولد شد و در اوان جوانی یعنی در سن ۱۳ سالگی به دنیای موسیقی وارد شد.اولین استاد وی شخصی بنام مرحوم حاج صادق خرازی است که تعلیم صدا و فرا گرفتن اصول علمی موسیقی رابه او آموخت و با سرعت عجیبی پیشرفت حاصل کرد تا آنجا که در هنر موسیقی نسبت به مدت زمان تحصیل آن رشد سریعی داشت و به ساختن تصنیف پرداخت.و بواسطه دارا بودن هوش و ذوق و استعداد سرشار و لطافت صدا به مجالس ومجامع اعیان و اشراف وقت راه یافت.

 

مرحوم عارف دارای سری پر شور و طبعی آزاده بود و بهمین دلیل در جامعه آنروز دارای شهرت و محبوبیت بسیار بود و خود به ارزش هنر و اهمیت آن بخوبی واقف بود لذا هیچگاه هنر را دستمایه زندگی قرار نداد و  همیشه برای هنر خودش ارزش والایی قایل بود.

 

عارف اولین کسی است که شعر و موسیقی رابصورت تصنیف و با مضامین بکر اجتماعی توام ساخت و با این ابتکار توده مردم را با حقوق اجتماعی خود شان آگاه ساخت.

 

شادروان عارف سفری به استانبول رفت و پس از دیدن دارالالحان ترک تصمیم گرفت در ایران نیز آموزشگاه موسیقی تاسیس کند و حتی مصمم به نوشتن و اجرای اپرا و اپرت ایرانی بود که البته بدلیل وضعیت زمانی و مکانی توفیق نیافت.او از نبودن نت در موسیقی ایران به شدت احساس نگرانی میکرد و چاره ترقی و تعالی موسیقی ایرانی را رویکرد به نوشتن نت میدانست.

 

از شادروان عارف ۲۴ تصنیف و چندین مارش و سرود بجا مانده است که از معروف ترین آنها تصنیف  آواز بهاری(از خون جوانان وطن لاله دمیده...)است که در سال ۱۲۸۶ شمسی بنام حیدر عمو اوغلی مبارز سرشناس مشروطیت ساخته است.

 

 عارف که از آزادی خواهان بنام بود و خود فردی ستم کشیده محسوب می شد در جهت تنویر افکار توده مردم بسیار کوشید و در این راه متحمل ناسپاسی ها و رنج های فراوان گردید.متاسفانه در اواخر عمر گرفتار اندوه و حزن بسیار شد و در همدان بحالت انزوا و گمنامی اقامت گزید و همان جا در سال۱۳۱۲هجری شمسی بدرود حیات گفت و مزار نورانیش در صحن آرامگاه حضرت شیخ الرییس ابو علی سینا می باشد و این بیت بر سنگ مزارش نقش بسته است

 

           عمرم گهی به هجر و گهی در سفر گذ شت 

            تـاریخ زنـدگی هـمه در درد سـر گذ شت

 

روانش شاد..

 

نقل از : آب زندگی