ای ساربان آهسته ران کارام جانم ميرود


                             وان دل که با خود داشتم با دل ستانم ميرود

من مانده ام مهجور از او بيچاره و رنجور از او

                         گويی که نيشی دور از او در استخوانم  ميرود

با اين همه بيداد او وين عهد بی بنياد او

                                    در سينه دارم ياد او يا بر زبانم ميرود

گفتم به نيرنگ و فسون پنهان کنم نيش درون

                          
پنهان نمی مـــاند که خون بر آستانم می رود


محمل برآر ای ساربان تنـــدی مکــن با کــاروان

                        کز عشق آن سرو روان گــويی روانم می رود


در رفتــــن جان از بدن گويند هر نـوعی سخن

                  
من خودبه چشم خويشتن ديدم که جانم می رود


او ميرود دامن کشان من زهر تنهايی چشان

                           ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم ميرود

باز آی و بر چشمم نشين ای دلفريب نازنين 

                                کاشوب و فرياد از زمين بر آسمانم ميرود

 

 

سعدی