" بوحنیفه " به رهی پر گل و لای

دید لغزان ز یکی طفل دو پای

گفت : " هشدار ! مبادا افتی

که رود جان تو بر این مفتی "

طفل گفتا : " زمن ار لغزد پای

نیست غم لیک به خود فکر نمای

که اگر پای تو لغزد از جا

همه ی خلق در افتند از پا

چون تویی پیشرو و رهبرشان

سایه ی توست همه بر سرشان "

بین به این کودک و این حرف سترگ

خرد بود و سخنش بود بزرگ

به که کوته کنم این گفت و شنود

وای اگر راهنما گمره بود !

 

 

 

                                                            گلستان سعدی