من از دریچه ی سبز خیال خسته ی خویش

 

به باغ زرد بهاران رفته می نگرم

 

به روزهای درازی که در کجاوه ی عمر

 

به شب رسید عبث بر سر دوراهی ها

 

             در انتظار یکی زان دو راه دور و دراز

 

                    ولی همیشه همیشه در آخر هر راه

 

                             در انحنای لبم آه خیمه می زد آه . . .

 

                                           که کاش راه دگر را گرفته بودم پیش

 

 

 

                                                                       کیومرث منشی زاده