ای خدای عزیز !

 

من خیلی کوچک و بی نام و نشانم

 

چه طور ممکن است مرا به یاد داشته باشی ؟

 

خدایا !

 

همیشه زاغ سیاه مرا چوب می زنند

 

همیشه دنبالم می کنند

 

هیچ وقت کسی چیزی به من نمی دهد

 

و من ذره ذره تکه های زندگی را می جوم .

 

خدایا !

 

چرا مرا به خاطر موش بودن سرزنش می کنند ؟

 

مگر کسی جز تو – که آفریننده آنهایی – مرا آفریده ؟

 

خدایا !

 

من از تو می خواهم که بتوانم پنهان شوم

 

به من حقوقی بخور و نمیر بده

 

و از پنجه های آن ابلیس چشم سبز ایمنی ام بخش !

 

آمین !

 

 

 

                                کارمن برنوس دکاستوندترجمه حمیدرضا حسینی