تاب بنفشه مي دهد طرّه مشـــــک آساي تو
پرده غنــچه مي درد خنـــــــده دلگشــــاي تو

اي گل خوش نسيم من بلبل خويش را مسوز
کز سر صدق ميکند شب همه شـب دعاي تو

من که ملـــــول گشــتمي از نفس فــرشتگان
قال و مقال عالمــــي مي کشـــــم از براي تو

دولت عشــــــق بين کز ســـــر فقــــر و افتخار
گوشــه تاج ســـلطنت مي شــکند گـــداي تو

خرقه زهد و جـام مـــي گرچه نه در خور همند
اين همه نقـــــش مي زنم از جهت رضـــاي تو

شور شـــراب عشـــق تو آن نفسـم رود ز سر
کاين سر پر هـــــــوس شود خاک در سراي تو

شاه نشين چسم من تکيه گه خيـــــال توست
جاي دعــاست شاه من بي تو مبــاد جـــاي تو

خوش چمنيست عارضت خاصه که در بهارحسن
حافــــــظ خوش کلام شد مرغ سخن سراي تو

 

حافظ