امير هوشنگ ابتهاج (ه. الف. سايه)


استاد محمد رضا لطفي

     در اين سراي بي کسي   ~   کسي به در نمي زند
      به دشت پرملال ما   ~   پرنده پر نمي زند
    يکي ز شب گرفتگان   ~   چراغ بَر نمي کند
کسي به کوچه سارِ شب   ~   درِسحر نمي زند     
     نشسته ام در انتظارِ   ~   اين غبار بي سوار
        دريغ کز شبي چنين   ~   سپيده سر نمي زند
       عزيز، عزيز، عزيزانم   ~   عزيز، عزيز، عزيزانم
    گذرگهي است پر ستم   ~   که اندر او به غير غم
         يکي صلاي آشنا،   ~   به رهگذر نمي زند
چه چشمِ پاسخ است از اين   ~   دريچه هاي بسته ات؟   
        برو که هيچ کس ندا   ~   به گوش کر نمي زند
      نه سايه دارم و نه بر،   ~   بيفکنندم و سزاست
         اگرنه بر درخت تر،   ~   کسي تبر نمي زند